Μπάφιασα (που λένε στο χωριό μου)

Κάποια στιγμή θα πρέπει να σταματήσεις να μιλάς και απλώς να παρατηρείς τα πάντα να εξελίσσονται γύρω σου, για να ανασυνταχτείς. Ετσι τουλάχιστον λειτουργώ εγώ. Παράτησα ό,τι με ευχαριστούσε, για να ασχοληθώ με όλα όσα με ενοχλούν, όλα εκείνα που κάνουν άνω κάτω την καθημερινότητά μου.
Απείχα από το blog, σταμάτησα για περίπου τρεις εβδομάδες να ακούω μουσική, προσαρμόστηκα στις δουλειές μου και έχοντας να πω πάρα πολλά προτίμησα να λέω βλακείες και απλώς να παρατηρώ όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου.
Γόνιμη εμπειρία. Απογοητεύτηκα, κουράστηκα και έπαιξα με τις αντοχές μου. Δύσκολη υπόθεση. Σταχυολόγησα μια σειρά από αντιδράσεις των άλλων. Πάντα άλλωστε με γοήτευε να βλέπω τους άλλους να φωνάζουν τις σκέψεις τους, να ξηλώνουν το κουβάρι της καθημερινότητάς τους και στο τέλος να μετρούν την ουσία με όρους επιφάνειας.
Και μπήκα στη διαδικασία αυτή κάπως φοβισμένος. Βγαίνω τρομαγμένος. Περνάμε τη ζωή μας έτσι. Εική και ως έτυχε. Βρήκα και όμορφες εικόνες, αλλά δεν μπορώ να τις φέρω στο μυαλό μου. Με σκέπασε η θολούρα.
Να σταματήσεις το χρόνο μπορεί κάποτε να γίνει. Να σταματήσεις τον κόσμο δε γίνεται. Και αυτός που με ενοχλεί περισσότερο είναι ο κόσμος. Είναι ίσως ο ίδιος ο εαυτός μου, όσο κι αν προσπαθώ να τον απενοχοποιήσω. Αν έγινα λίγο πιο σκυθρωπός από πριν, αν έγινα λίγο πιο γραφικός, αν άφησα ένα κενό στις προσπάθειες που έπρεπε να κάνω για να βελτιώσω κάπως τα πράγματα, κανέναν δε θα πειράξει. Είμαι βέβαιος γι' αυτό που λέω. Η ύπαρξή μου μάλλον έχει νόημα ουσιαστικό για ένα μικρό ζωάκι και για κανέναν άλλο. Οι άλλοι θα στενοχωρηθούν στιγμιαία από την ανυπαρξία μου. Οι πληγές θα μείνουν μόνο στο pet.
Κι όμως δεν είναι καθόλου θλιβερό. Το βρήκα αντιθέτως πολύ τιμητικό. Μια ύπαρξη με έχει τόση μα τόση ανάγκη που μπορεί να με κρατήσει εδώ, που μπορεί να με κινητοποιήσει, που μπορεί να με βάλει να αποδεχτώ τον αποκρουστικό κόσμο στον οποίο δε βρίσκω κανένα νόημα.
Τα επιμέρους τα φυλάω για επόμενες αναρτήσεις. Οχι ότι ενδιαφέρουν και κανέναν, αλλά τι να κάνουμε... αυτό το blog είναι δικό μου και εμένα με ενδιαφέρουν.

Σε ό,τι αφορά το σχόλιο για το περιοδικό Olive, το ότι δεν άρεσε σε μένα δε σημαίνει ότι δεν είναι καλό ή ότι δεν πρέπει να το αποδέχονται άλλοι. Οσοι άλλοι, όποιοι άλλοι, ο κόσμος όλος... Εμένα μου δημιούργησε αυτήν την εντύπωση και την έγραψα. Προς τι η επιθετικότητα λοιπόν; Μήπως ναμε κάνεις αγαπητέ μου ντα; Και τέλος πάντων το ότι δε μου αρέσει το Olive, δε σημαίνει ότι μου αρέσει (ή δε μου αρέσει) η Βέφα. Μην την απαξιώνεις πάντως τόσο εύκολα... Εγώ δεν μπαίνω στον κόπο να ασχοληθώ και επειδή δεν ασχολούμαι δεν έχω και άποψη για τα περιοδικά της, τις εκπομπές της και τις όποιες δραστηριότητές της. Για σένα πάλι δεν παίρνω κι όρκο...

Αλκοόλ

Τελείωσαν στο σπίτι όλα τα ποτά και αποφάσισα αυτή τη φορά να μην κάνω αγορές κρασιών. Για να πω την αλήθεια δυσκολεύτηκα, αλλά είπα πως το σπίτι είναι ανοιχτό και συνεπώς κάποιος να έρθει και να μη θέλει κρασί θα... ντροπιαστούμε.
Πέρασα λοιπόν στο επόμενο στάδιο προτιμήσεων, τα malt ουίσκι. Πήγα λοιπόν σε μια κάβα, που μου τη συνέστησε ένας φίλος, ο οποίος ασχολείται με το θέμα «αλκοόλ» -γενικώς-, προκειμένου να βρω ικανοποιητικές τιμές. Πράγματι στα κρασιά (με των οποίων τις τιμές ασχολούμαι τρόπον τινά) είχε διαφορά περίπου 2 ευρώ στο μπουκάλι. Η πρώτη αυτή εντύπωση με τράβηξε ώστε να αγοράσω και τα ουίσκι που ήθελα. Αντε όμως να διαλέξεις. Είχα δοκιμάσει κλασικά malt, τα οποία πήγαινα να αγοράσω. Τalisker, Oban, Lagavulin, Glenmorangie κτλ.
Αίφνης βρέθηκα μπροστά σε διάφορες εκπλήξεις, τις οποίες για να πω την αμαρτία μου ήθελα να τις αποκτήσω όλες. Σε μια ένδειξη πατριωτικού υπερκαταναλωτισμού... Ευτυχώς, η τσέπη μου δε βαστούσε τέτοιο βάρος κι έτσι απέφυγα τις υπερβολές.
Αγόρασα λοιπόν ένα Ardberg δεκαετές κι ένα Aberlour ίδιας παλαίωσης. Για το πρώτο μπορώ να πω πως αν βάλεις πάνω από ένα δαχτυλάκι (οριζόντιο) στο ποτήρι ετοίμασε και τέσσερις κανάτες νερό για να... ανακουφιστείς. Δύσκολο και πολύ δυνατό, αλλά σε ενθουσιάζει η νέα εμπειρία. Το δεύτερο είναι περισσότερο του γούστου μου και το βρήκα εκπληκτικό. Ασε δηλαδή που η ποικιλία της κάβας έμεινε χαραγμένη στο μυαλό μου και αργά ή γρήγορα (μάλλον αργά) θα την επισκεφτώ και πάλι.
Μια μέρα μετά αγόρασα κι ένα κονιάκ Frapin, κατόπιν εισηγήσεως της συζύγου (το θέλει για το φαγητό). Φυσικά το συγκεκριμένο κονιάκ δεν είναι για να εξυπηρετήσει τις δικές της ανάγκες. Θα μας έδερναν... Αλλά μπορεί να πάρει τα παλιά και ξεχασμένα -τύπου- κονιάκ που έχουμε στο σπίτι και να τα βάλει σε όποια κατσαρόλα θέλει. Το Frapin είναι εξαιρετικό και θα καταναλωθεί από τους λάτρεις...
Καλά που δε γίνομαι στουπί κι απλώς δοκιμάζω ένα ποτηράκι τη φορά, αλλιώς θα ήμουν αλλού γι' αλλού τώρα που το σκέφτομαι.

Heys και Frontier Theory

Εψαξα, αλλά δε βρήκα το δίσκο των Heys με τίτλο Young Bored & Broke και από τη γεύση που πήρα μέσω youtube μου άρεσαν για το χαρακτηριστικό ήχο...
Επίσης, δε βρήκα δουλειές των Frontier Theory (το No Waltz In The Meadow υπήρχε μια φορά κι έναν καιρό μέσω mediafire στο blog Ugly Universe, όμως εγώ το έχασα, ενώ το Atlantic δεν το έχω πετύχει πουθενά).
Οποιος μπορεί να προσφέρει βοήθεια (ποιος άραγε...) καλοδεχούμενη.

Μια κασέτα...

Οταν αναγκάζεσαι (διότι να αποφασίσεις αποκλείεται) να καθαρίσεις το χώρο όπου πάνω κάτω κινείται σχεδόν το σύνολο της καθημερινότητάς σου, είναι πιθανό να βρεθείς προ εκπλήξεων. Εκπλήξεις που μπορεί να σου ξυπνήσουν αναμνήσεις και να σου θυμίσουν πολλά...
Κάτι τέτοιο γίνεται τώρα στη ζωή μου και να που βρήκα ξεχασμένη μια κασέτα, με επιλογές τραγουδιών διαφόρων από τα παιδιά του Rolling Under, όταν αυτό ακόμη ήταν λίγο πιο ψηλά από εκεί που είναι σήμερα.
Ο τίτλος των επιλογών είναι WRONG TRACKS και που να γράφω τώρα τι μου θύμισε...
Είναι όμως νομίζω αξιόλογο να γράψω εδώ τις επιλογές εκείνης της εποχής (φρικάρω όταν καταλαβαίνω πως "εκείνη η εποχή" είναι κάπου... 20 χρόνια πίσω), μερικές από τις οποίες ούτε καν στα μουσικά blog δεν μπόρεσα να βρω:
Α' Πλευρά (κασέτα είπαμε)
STEVE LAKE: Life Of Riley
YO: Wicked Way
EX: White Liberals
HOLY SISTERS OF THE GAGA DADA: Neighbor's Scream
JESUS COULDN'T DRUM: Sister Dream
TRYPES: Music For The Neighbours
FRONTIER THEORY: Don't Walk Away
SHIVA BURLESQUE: Two Suns
SHINY GNOMES: Lazing At Desert Inn
ELEMENT OF CRIME: You
SAVAGE REPUBLIC: Next To Nothing

Β' Πλευρά
NAKED PREY: The Ride
EVAN JOHNS & THE H-BOMBS: Where'd You Get That Bruise
STONEFISH: Guitar Radiation
TACTICS: Know It All
PAUL ROLAND: Requiem
WEATHER PROPHETS: Worm In My Brain
TINY LIGHTS: Painted Skies
TUXEDOMOON: Volo Vivace
BAND OF HOLY JONY: Cities
THIRTEEN MOONS: Wayfaring Stranger
HUNDREDTH MONKEY: Siamese Twins
DAZIBAO: 220 Days
FALL: Totally Wired
TSOL: Still The Same
LAZY COWGIRLS: Heartache

Adios Negra

Το έμαθα πριν από λίγη ώρα. Η Mercedes Sosa πέθανε τελικά. Ο διπλός δίσκος με τις συνεργασίες της κυκλοφόρησε χωρίς την παρουσία της. Να τον αποκτήσετε, επειδή η "Νέγρα" από την Αργεντινή είναι μεγαλύτερο σύμβολο από πολλά που θεωρεί ο κόσμος ανυπέρβλητα παγκόσμια ινδάλματα προερχόμενα από τη Λατινική Αμερική. Αντε και φέτος πια χάθηκαν πολλοί μεγάλοι...

ΧΧ... ΧΧ

Συνήθως αποφεύγω να συστήσω την αγορά ενός δίσκου όταν είναι καινούργιος. Εχω αυτή τη γελοία νοοτροπία των ηλικιωμένων που ντε και καλά πρέπει να ακούσουν ένα δίσκο καμιά δεκαριά φορές για να αποφασίσουν αν θα πρέπει να σπαταλήσουν χρήματα για να τον τοποθετήσουν στη συλλογή τους.
Συντηρητικές νοοτροπίες της ηλικίας των 40. Αν ήμουν 20 ούτε που θα το σκεφτόμουν (θα το σκεφτόμουν δηλαδή για το κόστος, αλλά τέλος πάντων όχι για το αν πρέπει ή όχι να τον αγοράσω).
Δε χρειάζεται όμως να το ταλαιπωρήσω το ζήτημα στην περίπτωση των XX. Είναι τόσο γνώριμα -ή έτσι μου φαίνεται- τα ηχητικά μονοπάτια στα οποία κινούνται και τόσο πολυσυλλεκτικά, που μου μοιάζει με έναν πολύ μεστό indie δίσκο, από ένα ώριμο, αλλά συνάμα φρέσκο συγκρότημα, που αφού βάδισε σε... ωκεανούς πειραματισμών σταμάτησε σε ένα ασφαλές λιμάνι.
Καθόλου έτσι δεν είναι τα πράγματα. Αυτοί είναι νέοι και ωραίοι και έχουν παράγει ένα προϊόν που μάλλον είναι αποτέλεσμα δημιουργίας παρά άλλων παραγόντων. Εξαιρετικός δίσκος, που νομίζω ότι αξίζει να τον αποκτήσετε. Στο youtube θα βρείτε βίντεο με τα τραγούδια. Με την αισθητική των βίντεο δεν ασχολούμαι (από ιδεοληψία), αλλά με τη μουσική είναι δεδομένο ότι θα ασχοληθεί όποιος την ακούσει.

Ασε που υπάρχει και η εγγύηση της Rough Trade και της αυθεντικής Young Turks (σιγά την εγγύηση που παρέχει ως εταιρία θα μου πεις - αλλά ως όνομα...).

Υπεύθυνοι κι ανεύθυνοι

Είπα να μην ασχοληθώ με τις εκλογές, αλλά δυστυχώς δεν μπορώ. Πάντως το καλύτερο το διάβασα εδώ: http://mic.gr/themes.asp?id=18901.
Δέκα τραγούδια -και τι τραγούδια- για τις εκλογές προτείνει το mic.gr και νομίζω πως ένα πέρασμα από τους ήχους και τους στίχους μπορεί να αποδειχθεί κατατοπιστικό. Απολαύστε υπεύθυνα που λένε...

Αχ αυτό το κρασί...

Εξαιρετικό Ξινόμαυρο που το ήπια προχτές και για το οποίο έχω ξαναγράψει ενθουσιασμένος και στο παρελθόν. Κτήμα Κυρ Γιάννη, ξινόμαυρο, single vineyard, 1999. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους τους καταναλωτές κόκκινων κρασιών και ειδικά σε όσους τους αρέσουν τα καλοδομημένα ξινόμαυρα. Αλκοολικός τίτλος, αν θυμάμαι καλά, 13,6%, υπέροχο χρώμα, μύτη όνειρο, γεύση ήπια με μεγάλη δυναμική και επίγευση η καλύτερη. Με τα ψητά κρέατα που το ήπια νόμιζα ότι ζω την απόλυτη εμπειρία. Γιατί τώρα δε βγάζει ο Μπουτάρης το συγκεκριμένο κρασί και βγάζει άλλα κι άλλα ακόμη -και ασχέτως- κι από το ποιοτικό και πολύ καλό Κτήμα Κυρ Γιάννη δεν το έχω καταλάβει. Πάντως, σε ορισμένα σημεία στον Αγιο Παντελεήμονα και την περιοχή πέριξ του Αμυνταίου θα βρείτε το συγκεκριμένο κρασί ακόμη να πωλείται, όπως και σε ορισμένα μαγαζιά στην περιοχή της Νάουσας. Οι φιάλες του 1999 και του 2000 περιέχουν μέσα τους ένα θησαυρό. Ταπεινή μου άποψη είναι πως αξίζει να πληρώσετε για να αποκτήσετε και να απολαύσετε μια και δυο και τρεις και...
Πολύ ωραίο ήταν και το Merlot των αδελφών Καρυπίδη του 2001, που επίσης δοκίμασα, αλλά δε γράφω περισσότερα, διότι τα έχω ξαναγράψει και μάλιστα πολλές φορές. Ενα πορτογαλικό κρασί Aragones ήταν επίσης καλό, αλλά καμιά σχέση με τα δυο παραπάνω. Δυνατό, χωρίς όμως αντοχές στο χρόνο (έτσι διαπίστωσα). Κρασί του 2003, που αγοράστηκε πέρσι να έχει ψιλοαρπάξει δεν είναι και τόσο καλό δείγμα. Επιφυλάσσομαι πάντως, διότι αν δε δοκιμάσεις δυο φορές μπορεί την πρώτη να ξεγελάστηκες... Κι επειδή το ήπια σε σπίτι φίλου δεν ξέρω τι συνθήκες μπορεί να πέρασε το κρασάκι. Εχω κι εγώ στο σπίτι μου ένα που μου το έφεραν δώρο από το μαγαζί Porto Galo στην Ανθέων, οπότε θα το ανοίξω συντόμως και θα επανέλθω.
Αντε και μπαίνει ο χειμώνας και τα κρύα, οπότε όλοι όσοι γουστάρουμε το κόκκινο κρασάκι θα ετοιμαστούμε για νέες «γευσιγνωσίες». Εδώ κυκλοφορούν τα κάστανα (και είναι και καλά)...
Φλυαρώ μέχρι αηδίας έτσι; Δε βαριέσαι. Στο κάτω κάτω τόσο καιρό είχα περιορίσει δραματικά τα σχόλιά μου. Καιρός είναι να υπερβάλω κι εγώ λίγο.

Εγγύηση ο Πάνος (έτσι Σπύρο;)

Τελικά υπάρχουν άνθρωποι που βοηθάνε. Η βοήθεια που έψαχνε ο Σπύρος και ήμουν σχεδόν βέβαιος ότι μπορούσε να τη δώσει ο Πάνος, βρέθηκε.
Με αφορμή λοιπόν αυτό ήθελα να επισημάνω πως τέτοιες περιπτώσεις δίνουν γοητεία στο Ιντερνετ. Εκεί που πολλές φορές βαριέμαι να είμαι μπροστά σε έναν υπολογιστή, εκεί έρχεται ένα γεγονός να με καθηλώσει ή τέλος πάντων να μη με αφήσει να ξεκολλήσω.
Οχι ότι είμαι όλη τη μέρα μπροστά στο κομπιούτερ, αλλά όταν κάνεις δουλειά γραφείου κάπως έτσι είναι τα πράγματα. Θα προτιμούσα την επιλεκτική χρήση του υπολογιστή, όμως λόγω δουλειάς είναι αναγκαία η συνεχής.
Τέλος πάντων, τώρα έχω ανάγκη από μια εκδρομή. Και μάλιστα την έχω σχεδιάσει στο μυαλό μου, έχω κάνει τις τελικές επιλογές και προσπαθώ να βρω το χρόνο και τα χρήματα. Τίποτα το μακρινό, τίποτα το εξαιρετικό και το σπουδαίο, τίποτα το ακριβό. Μια αξιοπρεπή εκδρομή ενός Σαββατοκύριακου.
Εχω μια Παραμυθιά στο μυαλό μου, κάτι Ζαγοροχώρια, ένα Αρκοχώρι και ένα Νυμφαίο - Ξινό Νερό - Αμύνταιο. Η αλήθεια είναι ότι θέλω να πάω σε όλα. Αλλά επειδή πάντα είμαι σε φάση... πλεονασμού κρατάω μικρό καλάθι για το τι θα πραγματοποιήσω.
Στην Παραμυθιά θέλω να έχω τουλάχιστον τρεις μέρες, όπως και στα Ζαγοροχώρια. Αν μου προκύψει ένα τετραήμερο που θέλω θα τα βολέψω στην ίδια εξόρμηση και τα δυο. Για το Αρκοχώρι μου αρκεί ένα Σάββατο και για τον τελευταίο προορισμό ένα τριήμερο ή ίσως ένα Σαββατοκύριακο.
Ονειρα; Θα δείξει. Το αμέσως επόμενο διάστημα δεν προβλέπεται να το κουνήσω από το δίπτυχο δουλειά - σπίτι, οπότε δεν το ξανασυζητάω για να μην πέσω θύμα του γνωστού ρητού, που πάει στο στιλ: όποτε ο Θεός βλέπει κάποιον να κάνει σχέδια γελάει...
Εύχομαι στο Σπύρο καλές ακροάσεις, στον Πάνο πολλαπλασιασμό της συλλογής του και ένα μεγάλο ευχαριστώ για την απάντηση. Αντε να είστε καλά και θα τα λέμε. Γράφω και μια ακόμη ανάρτηση και πάω στο σπίτι για φαγητό.